WSPOMAGANIE UCZNIA
    W ROZWOJU OSOBOWYM
    JAKO CEL EDUKACJI

    Wstęp

    Szeroko rozumiany rozwój cywilizacji i wynikające z niego przemiany społeczne, wywołują zasadnicze zmiany w zakresie prezentowanych potrzeb, wymagań i możliwości współczesnego człowieka. Wynikiem tych zmian jest znaczący wzrost dostępu do wiedzy, zdobyczy nauki i kultury, ale także wzrost tempa i intensywności życia, poziomu stresu i ilości zagrożeń. Współczesny człowiek staje się bardziej świadomy, z coraz większą uwagą planuje swoją przyszłość, analizując wydarzenia przeszłe. Aby przetrwać eksploatuje i zmienia otoczenie zewnętrzne, uczy się także inwestować w samego siebie.

    Obszarem szczególnego zainteresowania i znaczących zmian staje się więc wychowanie i edukacja. Coraz bardziej ceni się wykształcenie i przygotowanie do życia, pozwalające na adaptację i rozwój w ciągle zmieniających się warunkach, na wartości traci zaś wiedza teoretyczna, książkowa i nie pomagająca w przystosowywaniu się. Wynika to w dużej mierze ze wzrostu znaczenia i skuteczności kształcenia integrującego nauczanie z wychowaniem. Wzrasta także poczucie odpowiedzialności za kształcenie jako proces przygotowywania ucznia do skomplikowanego i pełnego wyzwań życia. Pojawia się więc potrzeba systemowych zmian podejścia do kształcenia człowieka, co stanowi podstawę nowej Ustawy o Systemie Oświaty.

    W związku z Reformą Oświaty pojawia się potrzeba dookreślenia stanowiska psychologii w podejmowanych działaniach. Psychologia edukacji (Brzezińska, Lutomski 1993) to coraz częściej pojawiający się kierunek badań i rozważań teoretycznych, zajmujący się całościowym podejściem do procesu kształcenie. Edukacja ujmowana jest tu w szerokim znaczeniu i rozumiana jest jako procesu wywierania wpływu przez jedne osoby na drugie z zamiarem (intencją) podtrzymania dokonujących się w nich przemian. Wychowawcami (edukatorami) są zwykle bardziej kompetentni w jakiejś sferze członkowie społeczeństwa, wychowankami (edukowanymi) - osoby uznawane pod tym względem za mniej kompetentne.

    Proces wywierania wpływu ma miejsce w toku całego życia człowieka - od narodzin do śmierci. Dotyczy on nie tylko przekazywania wiedzy, ale także postaw, wartości i umiejętności. Aby odróżnić to podejście od tradycyjnego pojęcia wychowania, do określa się pojęcie edukacji poprzez pojęcie wspomagania osoby w rozwoju.

    CZYTAJ CAŁOŚĆ


    mgr Alina Budzyńska
    pedagog Gimnazjum nr 2 w Płocku

    CHARAKTERYSTYKA PSYCHOLOGICZNA PROBLEMÓW MŁODZIEŻY W WIEKU DORASTANIA

    O młodzieży gimnazjalnej napisano już wiele złego: niezdyscyplinowana, agresywna, wagarująca, zbuntowana, często bez motywacji do nauki, bez szacunku do nauczyciela, wpadająca w pułapkę uzależnień itp. Gimnazjum, a dokładnie zachowania młodzieży gimnazjalnej, były nawet porównywane z "puszką Pandory". Pojawiały się zdania, że jeśli wychowawczo najtrudniej jest w gimnazjach, należy je zlikwidować, wrócić do poprzedniego systemu szkolnego. Wszyscy wiemy, że okres dojrzewania jest dla każdego młodego człowieka trudny, ale rzadko zastanawiamy się nad przyczynami tych problematycznych zachowań. A tymczasem w okresie dojrzewania następują istotne zmiany w sferze somatycznej, psychicznej a także duchowej. Właściwie nic w tym młodym człowieku nie pozostaje na swoim miejscu. Ten świat ludzi młodych, ten okres burzy i naporów, jest tak trudny, że nie tylko rodzice czy wychowawcy mają problem z młodymi ludźmi, ale sami ci młodzi ludzie mają problem ze sobą. Na ich sytuację psychiczną należy spojrzeć od ich strony, podjąć wysiłek lepszego zrozumienia, co się dzieje w młodym człowieku, w okresie, który psychologowie nazywają okresem adolescencji (adorescere - rosnąć, zbliżać się ku dorosłości).

    CZYTAJ CAŁOŚĆ


    Małgorzata Kieroń
    Dzierżoniów

    DOBRY NAUCZYCIEL

    Każdy typ szkoły powinien mieć nauczyciela o specjalnym przygotowaniu i swoistej postawie pedagogicznej. Same studia pedagogiczne i praktyka - nie wystarczą, by uczynić dobrego nauczyciela. Miłość bliźniego powinna być prawem w kontaktach z młodzieżą. Umiłowanie wiedzy i pragnienie sprawiedliwości powinny charakteryzować nauczyciela.
    Nauczyciel rozumny, w starym zwyczaju, czy przesądzie potrafi odnaleźć duchowy sens, wyjaśniając dziecku te problemy, których rozwiązaniu swego czasu służyły. By być dobrym nauczycielem nie można się obejść bez światopoglądu. Dziecko przebywając w towarzystwie takiej osoby "wdycha to duchowe powietrze"

    Prawdziwe przewodnictwo, przewodnictwo w miłości i przez miłość jest przesłanką albo raczej formą wszelkich rodzajów i wszelkich stopni wychowania człowieka. O tym wie dobrze każdy wyrobiony nauczyciel i każdy doświadczony wychowawca, zwłaszcza ten, który sam stwierdzi z goryczą, że brak mu tego dobroczynnego daru miłości nad techniką jego wyłożenia.

    Dobry nauczyciel potrafi zainteresować uczniów, i pomóc im w przyswojeniu tego co jest w podręczniku. Znajdzie on wyjaśnienie tego, co zatrzymało ucznia. Wytłumaczy on w taki sposób, by to zrozumiał.

    Tym co odznacza nauczyciela to jego mistrzowski talent i sztuka pedagogiczna. Bez zainteresowania przedmiotem nie może być aktywnego, samodzielnego myślenia, a pierwszym warunkiem wywołania zainteresowania w uczniach jest, żeby nauczyciel sam interesował się przedmiotem tego, czego uczy. Nauczyciel ciągle powinien się doskonalić w "podstawach" nauki o wychowaniu, tj. w pedagogice, psychologii; socjologii.
    Powinien on przede wszystkim żyć w swym przedmiocie "tj kształcić, czytać, w miarę możliwości brać udział w badaniu tego, czego uczy." Powinien być człowiekiem rozszerzającym swą wiedzę i kulturę ogólną, także poza zakresem samego zawodu.

    Często przygotowanie pedagogiczne przewyższa naukowe znaczenie. Nauczyciel, który zna mniej swój przedmiot, ale umie go interesująco uczniom przedstawić jest lepszy od nauczyciela znającego świetnie przedmiot, ale nie panującego nad techniką jego wyłożenia.

odsylacz



© sister